شورایاری به توان مردم

یادداشت محمود منیعی برای شهرنامه درباره رفتار و مواجهه تهرانی‌ها با گردشگران خارجی
محمود منیعی بنیانگذار انجمن دوستداران تهران
محمود منیعی بنیانگذار انجمن دوستداران تهران
محمود منیعی بنیانگذار انجمن دوستداران تهران

محمود منیعی/ بنیانگذار انجمن دوستداران تهران و کارشناس ارشد مدیریت شهری

سوالات متعددی درباره جایگاه و نیز عملکرد شورایاری‌ها به عنوان نهادهای مردمی، بدون پاسخ باقی مانده است و تا زمانی که پاسخ این سوالات و ابهامات مشخص نشود، نمی‌توان از شورایاری‌ها انتظار ایفای نقش موثر در مدیریت محلات و یاری‌رسانی به شوراهای شهر در پیگیری مسائل شهروندان را داشت.

واقعیت این است که انجمن شورایاری‌ها با هدف ایجاد انجمنی غیردولتی و غیروابسته به شهرداری تهران شکل گرفت و قرار بود این نهاد به عنوان بازوی شورای شهر تهران برای رسیدگی بهتر و بیشتر به موضوعات، مشکلات و مسائل محلات پایتخت فعالیت داشته باشد و بستری را برای افزایش مشارکت اجتماعی شهروندان در همه امور شهر فراهم کند اما امروز با گذشت بیش از ۱۵ سال از شکل‌گیری نهادهای محله‌محور در شهر تهران، ضرورت آسیب‌شناسی شورایاری‌ها و مدیریت محلات به طور جدی احساس می‌شود تا علاوه بر تقویت نقاط مثبت، برنامه‌های عملیاتی و اساسی برای رفع آسیب‌ها و نقاط منفی ارائه گردد.

اکنون بدون تعارف و در راستای حفظ منافع شهر و شهروندان باید اذعان کنیم که شورایاری‌ها نیز مانند برخی ایده‌های بکرِ دیگر که در ابتدای مسیر همراه با آرمان‌ها و شعارهای زیبا و دلنشین هستند، از دل شورای شهر اسلامی شهر متولد شدند و نویدبخش روزهای بهتر برای اداره امور شهر با مشارکت شهروندان بودند اما آرام-آرام از مسیر اهداف اصلی خود خارج شده و قدم به بیراهه‌هایی گذاشتند که نشانی از شهروندان و شوراهای شهر ندارد.

امروز باید به سوالات فراوانی درباره مدیریت محلات و شورایاری‌ها پاسخ داد که یکی از سوالات این است که چرا شورایاری‌ها به جای یاری‌رسانی به شورای شهر و شهروندان، در قامت یکی از زیرمجموعه‌های شهرداری تهران ظاهر شده و به نام و آرمان و اهداف اصلی این نهاد مدنی خدشه وارد کرده است. برای پاسخ به این سوال باید از چندمنظر به موضوع نگریست؛ اول اینکه: نقش شورای شهر در دوره‌های گذشته در ایجاد این معضل چیست و چگونه می‌توان از توان و ظرفیت شورای شهر برای بازگرداندن شورایاری‌ها از بیراهه‌ای که قدم در آن گذاشته‌اند بهره گرفت؟ دوم اینکه: چه عوامل و فاکتورهایی در دو دهه گذشته در بدنه شهرداری تهران وجود داشته که شورایاری‌ها را به سوی خود کشانده و از مسیر اصلی و اهداف و آرمان‌های اولیه خود دور کرده است و چگونه می‌توان با حذف این عوامل و فاکتورها، بر نام و اعتبار شورایاری‌ها به عنوان نماد مشارکت اجتماعی در مدیریت شهری افزود؟ و سوم اینکه: راهکارهای عملیاتی برای تقویت و ارتقای جایگاه مردمی و شهروندی در شورایاری‌ها چیست و چطور باید پیش از آغاز هر دوره از انتخابات شورایاری‌ها، بسترهای مناسبی را برای تقویت جنبه مردمی این نهاد مدنی هموار کرد تا برچسب وابستگی به شهرداری از بدنه شورایاری برداشته شود.

بنابراین چنانچه فقط در همین زمینه برنامه‌ریزی‌های دقیق، اصولی و خارج از شعار برداریم، می‌توانیم شهروندانی امیدوارتر و علاقمندتر به مشارکت اجتماعی و نیز شورای شهری فعال‌تر و برخوردار از بازوی مردمی قدرتمندتر، داشته باشیم. اینچنین است که همه اجزای شهر در جایگاه درست و واقعی خود قرار می‌گیرند. به این معنا که شورایاری‌های مستقل از شهرداری، نظرات و انتظارات شهرواندان ساکن در محلات را به درستی به شورای شهر منتقل می‌کنند و شورای شهر نیز بر اساس همین نظرات و انتظارات، برای سنجش عملکرد شهرداری تهران و اصلاح ابعاد مدیریت شهری اقدام می‌کند. این یعنی شورایاری‌ به توان مردم.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید