من و لوریس/ یادداشت زنده‌یاد خسرو سینایی برای شهرنامه

شهرنامه/ یادداشت استاد زنده‌یاد خسرو سینایی برای شهرنامه
شهرنامه/ یادداشت استاد زنده‌یاد خسرو سینایی برای شهرنامه

زنده‌یاد استاد خسرو سینایی در مهرماه ۱۳۹۵ همزمان با تولد و آغاز انتشار مجله شهرنامه، یادداشتی را درباره دوستی و خاطرات خودش با استاد لوریس چکناواریان (آهنگساز و رهبر برجسته ارکستر) در اختیار شهرنامه قرار داد که امروز آن را مرور می‌کنیم.

خسرو سینایی| دوستی من با آقای لوریس چکناواریان تقریبا به بیش از ۵۰ سال می‌رسد و به دور از هرگونه مبالغه‌گویی باید بگویم که ایشان شخصیت برجسته‌ای است و موسیقی در رگ و روحش جریان دارد. چه بسیار بوده که در محافل دوستانه دیده‌ام که آقای چکناواریان با این بهانه که کلیدی جا گذاشته و چیزی شبیه به اینها، مجلس را ترک کرده و من می‌دانستم که آن لحظه‌ای بوده که ایده و تم موسیقی در وجودش شکل گرفته و می‌خواهد آن را یادداشت کند.

همچنین به یاد دارم که بارها در اتومبیل با هم نشسته بودیم و موسیقی پخش می‌شد که ایشان در لحظه‌ای می‌گفت «موسیقی را قطع کن». چراکه در ذهنش درگیر با موسیقی‌ای بود که قصد ساختنش را داشت. بنابراین من در همه سال‌هایی که چکناواریان را می‌شناسم او را در حال خلق موسیقایی دیدم.

مساله دیگر این است که در میان همه آهنگسازانی که می‌شناسم ایشان تنها کسی است که وقتی برای فیلم‌هایم موسیقی می‌نویسد، حس فیلم را در اثرش جاری کرده و از آن دور نمی‌شود و حتی آن را تقویت می‌کند. به همین دلیل در سال‌های دور همیشه از ایشان خواهش می‌کردم برای فیلم‌هایم موسیقی بنویسد و حتی در آخرین فیلمی که ساختم (زمان این یادداشت مهرماه ۱۳۹۵ است) از استاد اجازه گرفتم که تعدادی از کارهایش را در فیلم بگذارم.

من معتقدم لوریس چکناواریان هرگز پیر نشده و نمی‌شود و حس بالای خود را با موسیقی، نقاشی و شعر منتقل می‌سازد.

شهرنامه: با سپاس از روزنامه‌نگار و همکار عزیزمان جناب آقای مرتضی اسماعیل‌دوست به خاطر دریافت این یادداشت از استاد زنده‌یاد خسرو سینایی

شهرنامه/ یادداشت استاد زنده یاد خسرو سینایی برای سیدوک
شهرنامه/ یادداشت استاد زنده یاد خسرو سینایی برای سیدوک

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید