قلعه مرغی؛ از پرواز تا مرگ! /علی سبحانی

شهرنامه | یادداشت علی سبحانی کارشناس فرهنگی درباره شرایط امروز قلعه مرغی
شهرنامه | یادداشت علی سبحانی کارشناس فرهنگی درباره شرایط امروز قلعه مرغی

علی سبحانی | کارشناس فرهنگی و گردشگری |

به فرودگاه قلعه مرغی می رسیم، جایی که قدمت آن کمی بیشتر از تاریخ شکل گیری نیروی هوایی ارتش است و زمانی برای خلبانان نیروی هوایی یک قداست خاص داشت.
وارد محوطه که می‌شویم، متاسفانه ارج و قربی را به عنوان یکی از اولین های ایران در آن نمی‌توان دید. شاید از خیلی وقت پیش این اتفاق افتاده؛ اول با ساخت “دوشان تپه” و سپس زمانی که آن روستای نزدیک تهران را هَوویش کردند و فرودگاه جدید با آب و رنگ بیشتر را در آنجا ساختند و اسم زیبای “مهرآباد” شد رقیب” قلعه مرغی”.
هوو داشتن، باز قابل تحمل بود، هر چند که آمدن هوو باعث شد که تردد در آن کم شود و از باند هواپیمایش به عنوان پیست مسابقات ماشین سواری دهه 40 استفاده کنند.

شهرنامه | نابود شدن هویت و تاریخچه قلعه مرغی | یادداشت علی سبحانی


حدود ده سال پیش بود که قرار شد ماهیتش را بگیرند. یک عمر با” دیسیپلین نظامی” زندگی کرد و صدای موتور همه هواپیماهای وارد شده به ایران را در محوطه‌اش شنید. حال اما تبدیل به بزرگترین پارک تهران شده است که هر روز افراد زیادی در آن آهنگ و موسیقی گوش می‌کنند و با دوچرخه یا پیاده بر روی آسفالت “تاکسی وی” آن در حال ورزش و نرمش هستند. ولی برای خیلی‌ها تاریخچه و هویت “پارک ولایت” مهم نیست.

دریغ از تاریخچه و المان و بودجه!

دریغ از یک تابلو که تاریخچه و حوادث مهمش مانند کودتای هشتم شهریور 1320 جهت مطالعه بر روی آن نوشته شده باشد.
دریغ از چند هواپیما بر روی سکویی که گذشته آن را زنده کند. دریغ از اندک بودجه‌ای که سقف چوبی اولین آشیانه‌اش را که به علت سهل انگاری گروه فیلم برداری آسیب و در حال ریزش است مرمت کند. ای کاش مدیری که برج دو طبقه مراقبت فرودگاه را دفتر خود کرده، اندکی به ساختمان کنار برج رسیدگی می‌کرد.
موقع برگشت به این فکر می کنم که اولین فرودگاه ایران جان داد و هیچ کس نگفت چرا؟ حتی گویا ارزش تبدیل به موزه هوانوردی را هم نداشت!

شهرنامه: بازنشر و کپی مطالب اختصاصی و تیترهای اختصاصی شهرنامه فقط با ذکر منبع مجاز است

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید