سینمای تجربی به روایت سید جواد موسوی؛ قسمت اول |
بعضی‌ها داغشو دوست دارن

شهرنامه | سیدجواد موسوی
شهرنامه | سیدجواد موسوی

شهرنامه | “سیدجواد‌موسوی”، نویسنده، کارگردان و مدرس سینما در یادداشتی با عنوان “بعضی‌ها داغشو دوست دارن” نوشت:
سینمای تجربی را اگر در بخش داغ سینما دسته بندی کنیم دریچه ای بسیار بزرگ به جهانی گشوده ایم که از بدو پیدایش،( زمانی که هیچ چیز بجز تصویر نبود)، فقط با نگاه تجربی به چنین جایگاهی رسیده است.
از غذا دادن به بچه در کارهای اولیه‌ی “برادران لومیر” تا تجربه‌ی منحصر به فرد قصه گویی در “سرقت بزرگ قطار” و تخیل سرخوشانه‌ی فیلم‌های “ژرژ ملی یس” فیلمساز و شعبده‌باز شهیر فرانسوی که بی‌تردید، جلوه‌های ویژه و تخیلی سینما وام‌دار اوست که همین مهم نام “ملی‌یس” را به عنوان بنیان‌گذار سبک نوین فیلمسازی مطرح می‌کند.
همه فیلم‌های تجربی ابتدای سینما بودند که باعث شدند توسط فیلمسازان دیگر کامل و کامل‌تر شود.
و اینجاست که این جمله‌ی طلایی حقیقت ملموس و جوهره‌ی سینما را منکوب می‌کند:
«سینما از سینما زاده می شود»

تجربه‌ی شکست خورده‌ی فیلم تعصب “دیوید وارک گریفیث” (فیلم ساز امریکایی و‌ ‘پدر تکنیک فیلم’ سینمای هالیوود؛ نخستین “مؤلف بزرگ سینما’ و “شکسپیر پرده‌ٔ سینما’ نیز به او اطلاق می‌شود) در ادغام چهار اپیزود شاید برای دوران صامت سینما کمی زود بود چرا نگاه و اندیشه با زمانه‌اش فاصله بسیار داشت. سال‌ها بعد این تجربه در فیلم “پالپ فیکشن” کوئنتین‌ تارانتینو” به نتیجه‌ای انقلابی در روایت تبدیل شد و سینمای تجربی ما را با لذت دیدن نگاهی جدید مواجه کرد. پس از آن “ایناریتو” با فیلم “بیست و یک گرم” به این تجربه‌ها بُعد تازه‌ای می‌بخشد.
و کارسینمای تجربی همین است. اگر جزو بعضی‌هایی هستید که “داغشو دوست دارن” همین جا اعلام می کنم که قرار نیست تاریخ سینمای تجربی را مرور کنیم. شما به این تاریخچه دسترسی دارید. قراراست به سینمای تجربی از زاویه‌ای دیگر نگاه کنیم. هم برای فیلم‌های کوتاه و هم بلند. قرار است سینمای تجربی را از دل روایت‌های فیلمنامه‌ها کشف کنیم و از «خودِ» سینما لذت ببریم.
اکنون این سوال مطرح می‌شود که سینمای تجربی در کشور ما چه جایگاهی دارد؟
هر جا که با آگاهی از تاریخ تحولات سینما فیلمسازی دست به تجربه‌گرایی زده باعث به وجود آمدن حرکت در سینمای هنری و حتی تجاری شده است.
امروزه به دلیل تعدد جشنواره‌ها بخشی به نام بخش تجربی را شاهد هستیم که بدون تعارف باعث ایجاد هیچ تغییری نمی‌شوند. در آموزشگاه‌های سینمایی و همینطور انجمن سینمای جوان، سینمای تجربی هم تدریس می‌شود اما به دلیل فاصله‌ی هنرجویان از تاریخ سینما و ادبیات و درام، فقط با فیلم‌هایی شخصی مواجه هستیم که در بیشتر موارد فیلمساز باید همه جا کنار فیلم حضور داشته باشد تا فیلمش را تعریف کند. اگر واقعا جزو کسانی هستید که به سینمای تجربی به عنوان پایه‌ای برای ماندگاری و شگفت زدگیِ تمام‌نشدنیِ سینما نگاه می‌کنید با ما همراه شوید چرا که در این سلسله مطالب شاید پاسخی برای سوال‌هایتان بیابید.
اگر آماده‌اید فیلم‌هایی به شیوه‌های غیرمعمول ببینید و لذت ببرید دعوت من به دنیای شگفت‌انگیز سینما را بپذیرید. دعوت به رازها و روایت‌ها. دعوت به رویاها و داستان‌ها.
دعوت به اندیشه و رهایی.

  • پی‌نویس: “بعضی‌ها داغشو دوست دارن” عنوان فیلمی کمدی-موزیکال و رمانتیک، محصول سال ۱۹۵۹ آمریکا به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی بیلی وایلدر و با شرکت مریلین مونرو، تونی کرتیس و جک لمون است که درحقیقت بازسازی فیلم فرانسوی محصول ۱۹۳۵ می‌باشد. بنیاد فیلم آمریکا “بعضی‌ها داغشو دوست دارن” را به عنوان برترین فیلم کمدی تاریخ سینما برگزیده‌است.

4 دیدگاه‌ها

  1. امیدوارم سینمای تجربی جای خوبی در کشور پیدا کند.ممنون از مقاله مفیدی که گذاشتید و تشکر از استاد عزیز سید جواد موسوی.آرزوی موفقیت میکنم.

  2. همه چیز آرام شروع می شود و به تدریج بر سرعتش افزوده می شود اما در این دنیا یک استثنا وجود دارد و آن هم سینماست. هنری که آرام آرام شروع شد و ناگهان مرزها را در نوردید و همه شئون زندگی را تحت تاثیر قرار داد. دیدن آثار ارزشمندی چون بعضی داغشو دوست دارن به ما نشان می دهد قصه ها چگونه در اندیشه بزرگان سینما، زمینه ساز این همه تحول شدند که دیگر نمی شود گفت سینما صرفا سینماست و میبایست آنرا فراتر از سایر امور دانست.

  3. با عرض سلام
    بسیار عالی و متفاوت به مساله نگاه کردند و شخصا به فکر رفتم. شاید لازم باشه هر از گاهی تاریخ سینما رو از زوایایی متفاوتی دید.
    ممنون از همه دوستان زحمتکش…

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید