سینمای تجربی به روایت سیدجواد موسوی؛ قسمت ششم|
جایی برای پیرمردها نیست

شهرنامه | سیدجواد موسوی نویسنده، کارگردان و مدرس سینما در یادداشتی با عنوان جایی برای پیرمرد ها نیست، نوشت:

آندره بازن می گوید: «کسی که استعداد دارد هرگز پیر نمی‌شود. تکامل پیدا می‌کند.»
سینما جاییست که اگر در شصت سالگی اولین فیلمت را بسازی فیلمساز جوان محسوب می‌شوی نه پیرمرد.

هرچقدر بیشتر مطالعه کرده باشی، زندگی کرده باشی و دیده باشی، فیلم‌های بهتری می سازی.

اگر همیشه در خانه بوده ای و مادر تو را تا مدرسه و کلاس زبان برده و بعد دنبالت آمده زندگی نکرده‌ای. اگر در خیابان‌ها قدم نزده‌ای و به گوشه و کنار سرک نکشیده‌ای زندگی نکرده‌ای.

کسی که به اندازه‌ی کافی زندگی نکرده نمی‌تواند فیلمنامه‌ای بنویسد و یا باعث ایجاد حرکتی در دیگران بشود.

جوان و پیرمرد؛ جامعه مصرف گرا

ناراحت نشو من سر کلاس‌هایم با بیست و پنج ساله‌ها و سی ساله‌هایی برخورد داشته‌ام که زندگی نکرده‌اند.
شیوه‌ی زندگی امروزه‌ی ما در کشورمان به شدت به مصرف‌گرایی سوق پیدا کرده.

در این شرایط آنچه که در بسیاری آثار سینمایی و تلویزیونی خلق می‌شود نیز تصویری از همین گونه زندگی‌هاست. بی‌دلیل همه ماشین‌های گران‌قیمت دارند و در خانه‌های لوکس زندگی می‌کنند.

کمتر شخصیتی را می بینی که در خیابان‌ها قدم بزند یا یک ساندویچ ساده در یک اغذیه فروشی معمولی بخورد.

از درون این زندگی ها جوانانی علاقمند به سینما می‌شوند. و کیست که به سینما علاقمند نباشد. آنها پول دارند و ایده ندارند. اما به هرحال فیلم کوتاه یا بلندی می‌سازند و تمام. همه چیز تمام می شود. فیلمسازی کار سختی است. واقعا سخت.

همه‌ی اینها را گفتم که بگویم شکل زندگی در جامعه‌ی ما امکان بسیاری از خلاقیت‌ها و تغییرها را ضعیف کرده است. فرهنگ دچار آسیب شده و سنت‌ها هم کمرنگ.

هوای تازه در سینما

همه می دانیم که سینمای عجیب و شگفت انگیز ژاپن فقط با تکیه بر فرهنگ و سنت‌هایش آثاری همچون «راشومون» را خلق می‌کند که دنیا را متعجب می‌سازد. و همچنین موج نوی سینمای چین که دنیا را به تحسین واداشت.

ما فیلمسازان تحسین برانگیز داریم. فیلمبرداران تحسین برانگیز داریم. اما سینمایمان قوانین سنتی دیرپایی دارد که باید تغییر کند تا راه برای نگاه کردن به چشم انداز وَسیع پیش رو باز شود.

سینمای تجربی می‌تواند این تغییر را ایجاد کند. نه با یکی دو فیلمساز، با موج فیلمسازی. این کار را دیگران کرده‌اند و نتیجه‌اش را گرفته‌اند. نه ربطی به دولت دارد و نه هیچ دستگاه دولتی. آیا این احساس نیاز وجود دارد؟

من از سینمای تجربی‌ای حرف می‌زنم که باعث به وجود آوردن یک هوای تازه شود. فیلم تجربی برای همه. با موبایلمان هر روز داریم فیلم شخصی تولید می‌کنیم.

خانم‌ها، آقایان! همه چیز تغییر کرده. این را کاملا می‌توانیم ببینیم. سینمای تجربی تغییر یافته. فیلمنامه نویسی دگرگون شده و ما هنوز در پنجاه سال پیش متوقف مانده‌ایم. قوانین سنتی سینما متحول شده و ما هنوز در گیر این قوانین هستیم.

اصلا قرار نیست سینمای تجربی جای سینمای بدنه را بگیرد. سینمای بدنه راه خودش را می‌رود. سینمای تجربی و مستقل عامل تغییر در نگاه هستند و به ذات سینما نظر دارند.

واقعا دیگر کافی است دیدن فیلم‌های تجربی‌ای که یک پلانش قرمز است یک پلانش آبی و بقیه‌اش تصویر مثبت و منفی می‌شود و فید سفید می‌آید و تمام.

جایی برای پیرمرد ها نیست…

نوشته‌های دیگری از سیدجواد موسوی در شهرنامه بخوانید

شهرنامه را در آپارات دنبال کنید.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید